Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych

im. Wincentego Witosa w Nawojowej

„DEPRESJA – POROZMAWIAJMY O NIEJ”

 

Depresja może wystąpić jako:

  • schorzenie pierwotne, w przebiegu choroby afektywnej jedno lub dwubiegunowej,
  • zaburzenie wtórne do występującej choroby somatycznej lub jej terapii,
  • wtórnie do zaburzeń lękowych i adaptacyjnych oraz powodowanych przez przewlekły stres.

Rzadko udaje się zakwalifikować występującą w konkretnym przypadku depresję ściśle do jednej
z powyższych grup. Np. u osoby predysponowanej, u której na tą chorobę cierpieli matka i brat, depresja może ujawnić się po wydarzeniu traumatycznym, np. zwolnieniu lub zmianie stanowiska pracy.

Objawy depresji

Osoba cierpiąca na depresję jest smutna, nie jest w stanie wykrzesać z siebie energii do działania. A nawet jeśli potrafi, to robi to z dużym wysiłkiem. Zmusza się do wszystkiego. Nie umie się skoncentrować na wykonywanych czynnościach, co powoduje częste skargi na osłabioną pamięć. Podaje poczucie niskiej wartości, czuje się niepotrzebna. Czarno widzi swoją przyszłość. Może oskarżać się o niepowodzenia własne lub z osób z otoczenia. W stanach najgłębszego obniżenia nastroju może dojść wręcz do pojawienia się myśli i tendencji samobójczych. W najcięższych stanach mogą występować urojenia depresyjne (nie mające podstaw przekonania o grzeszności i karze), omamy węchowe (odczuwanie „zapachu” zgnilizny, śmierci). Złe samopoczucie występuje szczególnie rano. Po południu może ulec nieznacznej poprawie. Często w depresji występują zaburzenia snu. Osoba chora budzi się wcześnie rano i nie potrafi już zasnąć. Brak apetytu powoduje spadek masy ciała. Depresja maskowana jest stanem, w którym w obrazie chorobowym dominują objawy somatyczne.

 Pacjent nie podaje obniżonego nastroju jako skargi głównej. Zgłasza dyskomfort w klatce piersiowej, zaburzenia ze strony układu pokarmowego, bóle głowy, pleców, zaburzenia miesiączkowania czy bezsenność. Zwykle prowadzona diagnostyka nie potwierdza tła somatycznego, a próby leczenia objawów nie przynoszą rezultatów. Skuteczna jest za to terapia przeciwdepresyjna. Depresja może wystąpić jako epizod i zakończyć się wyleczeniem. Może też przejść w zaburzenia nawracające,
z okresowo powracającymi objawami choroby.

Dlaczego depresję należy leczyć (czyli skorzystać z pomocy psychiatry)

  • depresja jest ogromnym obciążeniem dla pacjenta,
  • znacznie ogranicza jego zdolność do pracy i nauki,
  • negatywnie wpływa na przebieg innych schorzeń,
  • istnieje realne ryzyko popełnienia samobójstwa.

Postępowanie

W leczeniu depresji stosowana jest terapia biologiczna (głównie leki) oraz pomoc psychologiczna (psychoterapia).
Największą skuteczność osiąga się przy zastosowaniu obydwu metod jednocześnie. Wspomagającą metodą leczenia zaburzeń depresyjnych jest światłoterapia.

Dodatkowe uwagi do rodziny osoby cierpiącej na depresję:

  • pacjent nie symuluje, jest naprawdę chory,
  • może nie być w stanie wykonywać części swoich obowiązków domowych i zawodowych,
  • nie należy go za to krytykować, a przeciwnie wspomóc,
  • cel leczenia to ustąpienie choroby i powrót pacjenta do poprzedniego funkcjonowania,
  • leczenie wymaga aktywnego udziału pacjenta i jego zgody,
  • jednak w sytuacjach skrajnych (zapowiedzi lub próba samobójcza) można chorego diagnozować
    i leczyć bez jego zgody (zgodnie z zapisami Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego).